wij zijn spring.
wie word jij?

Blog: de coach te rijk

Monique Dekker is pedagogisch coach bij Spring. Zij schreef een blog over haar eerste ervaringen, 'de coach te rijk'.

In de afgelopen 10 maanden heb ik in mijn nieuwe functie als pedagogisch coach negentwintig groepen, verspreid over twaalf locaties met tegen de zestig pedagogisch medewerkers (pm’ers), beter leren kennen. Van Westerbeek tot Helenaveen en van Sint Anthonis tot Deurne. Mijn aantekeningenboekje raakte vol en de tank van mijn auto snel leeg.

Rijdend door de prachtige Peel, na een bezoek aan een peuterspeelzaal op een schattig dorpsschooltje waar de pedagogische kwaliteit onovertrefbaar is, voelde ik me de ‘coach te rijk’. Wat een leuke baan!

Op een ander moment reed ik naar huis en zat ik met in ieder geval één hand in het haar. Alleen al simpelweg de namen onthouden van pedagogisch medewerkers met de juiste koppeling aan locaties. En die locaties op zich waren al een uitdaging om te onthouden: psz Hummelland, kdv Hummelhonk, psz ’t Peutertje, psz ’t Peuterhofke, etc…  Had ik net alles juist gekoppeld, zag ik die medewerker opeens op een andere locatie werkzaam. Een ramp voor mijn brein, die combifuncties...

Het wegennet der medewerkers tekent zich nu gelukkig duidelijk af voor mij en andersom wordt de weg naar mij ook duidelijker. De nieuwe functie van pedagogisch coach (voortkomend uit de Wet IKK) is voor iedereen wennen. Dat geldt zeker voor de pm’ers. Er komt toch even iemand ongevraagd op hun groep ‘pottenkijken’. ‘Wat wil ze van ons, gaat ze ons soms beoordelen, het gaat prima bij ons en we hebben het al druk zat’, zijn vaak onuitgesproken gedachtes. Eerlijk gezegd zou ik waarschijnlijk ook van die gedachtes hebben gehad als ik nog op de groep had gestaan.

Gelukkig is het vertrouwen groeiende en ervaren pm’ers mij steeds meer als iemand die meedenkt en meedoet. Waar ze makkelijk even een vraag aan kunnen stellen als ik op de groep ben. ‘Zou jij Jantje eens kunnen observeren in zijn spel, kan je even helpen bij het invullen van de KIJK-registratie, wat vind jij van de motoriek van Marietje?’ En vaak ben ik alleen maar aan het bevestigen dat ze het goed doen, want de expertise hebben ze al.

Natuurlijk moeten er ook routes worden uitgestippeld. Die beginnen allemaal met de zogeheten nulmetingen. Een inventarisatie van welke behoeften er zijn en wat de stand van zaken is van het huidig professioneel pedagogisch handelen. Het gaat vooral om vragen als: ‘hoe doen wij dat, waarom doen we dat eigenlijk en waar willen we naar toe?’

Na het gezamenlijk opstellen van een plan van aanpak, sta je dan op een woensdagmiddag met z’n allen kasten, tafels en stoelen te schuiven en materialen uit de kasten te halen (want die gaan ze vaker wisselen). Na uren hard werken tevreden rondkijkend.

Als je de week erop dan weer binnenloopt en hoort: ‘de kinderen vonden het geweldig en zijn veel meer gaan spelen’, rijd ik blij naar huis. Hopend dat ik niet tegen mijn derde bon aanloop (aanrijd) van 7 km te hard rijden op een verlaten landweggetje.

Monique Dekker,
pedagogisch coach